عروسی خواهرم بود. رفته بودیم سنندج آخه شوهرش کرد از آب در اومد. خیلی قشنگ بود. کلی هم خوش گذشت. هنوز پاهام درد می کنه با اینکه یک هفته از مراسم می گذره. یک ساعت آخر عروسی کفش هامو در آورده بودم. همه چیز خیلی خوب بود جز اینکه نزدیک بود اشک من رو در بیارند.

همه کارا طبق معمول افتاده بود رو دوش من. نیست خیلی شهر رو بلد بودم، خواهر شوهر خواهرم من رو گذاشت و رفت دنبال کاراش. علی موند و حوضش. من موندم و چند جای شهر که باید می رفتم و بلد هم نبودم. تازه ساعت ۴ عقد بود و من هم باید سفرش رو می چیدم. ساعت چنده؟ ۱:۳۰ بعد از ظهر. می خواستم جیغ بکشم. خلاصه هر جوری بود جاهایی که باید می رفتم رو پیدا کردم.

ساعت ۳:۳۰ رسیدم تالار که سفره بچینم. گل فروشی که اومده بود کارا رو بکنه قشنگ گند زد به اعصاب من و گل های سفره عقد.

خلاصه که مهمون ها اومدند و عروس و داماد هم رسیدند، من هنوز داشتم سفره می چیدم. هنوز هم نه آرایش کرده بودم و نه لباس پوشیده بودم. با مانتو و شلوار لی داشتم می دویدم.

من که سر عقد نبودم. کلی نیرو هم جمع شده بود که به من در حاضر شدن کمک کنه (۲ نفر بیشتر نبودند). خلاصه که من به شام رسیدم حداقل. اما خیلی خوش گذشت.

نامردیش اینجا بود که تو شهر غریب، همه چیز به عهده من بود. حتی یک بزرگ تر نبود که دلگرمی من باشه. همه داشتند حاضر می شدند که بیان عروسی.

ولی خیلی خوب بود.

از وقتی هم که اومدم دارم کار می کنم. چقدر خوبه آدم تو خونه خودش باشه.